ماه و زمین بطور هم‌زمان و حدود 4.5 میلیارد سال پیش شكل گرفتند. اینكه ماه دقیقا چگونه بوجود آمده هنوز معلوم نشده ‌است. ممكن است همراه با زمین در اوایل شكل گیری منظومه شمسی شكل گرفته باشد، یا اینكه بعدها جذب میدان جاذبه شده و در مدار قرار گرفته‌ است. ماه هر طور كه شكل گرفته باشد نقش بسیار مهمی را در ثبات كره زمین ایفا می كند.

در رابطه با پیدایش ماه فرضیات مختلفی ارائه شده است. برخی معتقدند نیروهای جزر و مدی ناشی از جاذبه خورشید باعث شده اند كه قسمتی از گوشته زمین جدا شود و ماه تشكیل شود. عده ای دیگر گمان می كنند زمین و ماه در مجاورت یكدیگر و از ماده واحدی تشكیل شده اند. دانشمندان دیگری عنوان می كنند ماه به طور جداگانه ای و در محلی دیگر تشكیل یافته و سپس به وسیله زمین جذب و در مدار امروزی قرار گرفته است. فرضیه دیگر این است كه ماه به وسیله حلقه ای از مواد سیاره ای كه به دور زمین در گردش بوده اند تشكیل شده است. طبق این فرضیه حلقه اولیه ای كه ماه را تشكیل داده شبیه به حلقه های زحل ولی متراكم تر از آن بوده است و در فاصله ای برابر 5 تا 8 برابر شعاع زمین دور آن در گردش بوده است.. امّا فرضیه دیگری نیز وجود دارد كه بیشتر مورد توجه قرار گرفته است و بر اساس آن گفته می شود ماه بر اثر برخورد جسمی به اندازه سیاره مریخ به زمین تشكیل شده است و غباری كه از این حادثه بوجود آمد در اطراف زمین پراكنده گردید و پس از مدتی با هم ادغام گشته و ماه را تشكیل داده اند.

زمین با نیروی گرانش ماه را به سوی خود می‌كشد. اگر انسان ماه را كه در حقیقت بی وقفه به دور سیاره ما می‌چرخد، از گردش باز می‌داشت، ماه فقط برای مدت كوتاهی ثابت می‌ایستاد، آنگاه با سرعتی فزاینده به سمت زمین می‌شتافت و در نهایت با آن برخورد می‌كرد. البته این اتفاق هیچ گاه نخواهد افتاد. ماه از همان زمان های اولیه با سرعتی برابر 3659 كیلومتر در ساعت به دور زمین در حال گردش بوده ‌است. در اثر این حركت گردشی، یك نیروی گریز از مركز به سمت خارج ایجاد می‌شود كه درست به اندازه نیروی گرانش زمین كه به سمت داخل كشش دارد است. این دو نیروی مخالف، اثر یكدیگر را بطور متقابل خنثی می‌كنند، به نحوی كه ماه هموراه بر مدار خود باقی می‌ماند.

فرضیه كه بیشتر مورد توجه قرار گرفته این است كه ماه بر اثر برخورد جسمی به اندازه سیاره مریخ به زمین تشكیل شده است و غباری كه از این حادثه بوجود آمد در اطراف زمین پراكنده گردید و پس از مدتی با هم ادغام گشته و ماه را تشكیل داده اند

در سال 1372/1993 «جكوس لاسكار» (Jacques Laskar) و همكارانش از رصدخانه پاریس نشان دادند كه ماه به حفظ انحراف محور زمین كمك می‌كند تا در مقابل جاذبه مشتری تاب بیاورد. طبق محاسبه محققان، اگر ماه وجود نداشت مشتری انحراف 23 درجه زمین را تحت تاثیر قرار می‌داد و آن را 0 الی 85 درجه منحرف می‌كرد. این تغییر محور زمین منجر به تغییرات شدید آب و هوایی زمین شده و زمین را به مكانی طاقت فرسا برای بقای ساكنین‌اش می ساخت.

می‌دانیم كه محور تقارن زمین در طی سال‌ها در حال تغییر است و همچون فرفره‌ای از قسمت بالا در حال تلوتلو خوردن است. بدون كششی كه از جانب ماه به زمین وارد می‌شود این تغییر در محور تقارن آهسته‌تر شده و بخاطر تاثیرات مشتری دچار سرگردانی می‌شد.

ماه و اثر آن بر زمین

در سال 1959 كاوشگر لونیك 2 مشخص نمود كه ماه میدان مغناطیسی مانند زمین ندارد. همچنین اطلاعات حاصل از مغناطیس سنج هایی كه توسط ماموریت های آپولو در سطح ماه مستقر شدند نشان دادند كه این كره فاقد میدان مغناطیسی است. با این وجود مطالعه سنگ های این كره كه سنی بالغ بر میلیاردها سال دارند نشان از یك میدان مغناطیسی ضعیف در گذشته این كره دارد. این مورد شاید به این دلیل باشد كه ماه قبلاً دارای یك هسته آهنی مذاب بوده است كه به مرور زمان و با سرد شدن این كره احتمالاً هسته مزبور جامد شده و میدان مغناطیسی آن از بین رفته است. ولی مناطقی در سطح ماه وجود دارد كه اثراتی از میدانهای مغناطیسی بسیار ضعیفی در آنها یافت می شود. مثلاً فضانوردان آپولوی 16 در آزمایشها و پژوهشهای خود در منطقه ای به نام دهانه پرتو شمال چنین میدانی را تشخیص دادند. یك میدان مغناطیسی محلی ضعیف نیز در نقطه ای از قسمت پشتی ماه نزدیك به یك فرورفتگی عمیق به نام وان دوگراف وجود دارد. گفته می‌شود كه ماه در اوایل حیاتش به زمین نزدیك‌تر و باسرعت بیشتری در حال گردش بوده است. در طی سال‌ها به دلیل جریان كشندی بین ماه و زمین از سرعت آن كاسته شده است. این سرعت بالا مواد مذاب را همچون آب داخل ماشین لباسشویی چنان تكان تكان می‌داده كه خاصیت مغناطیسی‌اش از 2.7 میلیارد سال پیش تاكنون باقی مانده است.